Było jeszcze wcześnie. Chłód poranka dawał mu się we znaki, a więc owinął szczelnie swój szeroki płaszcz wokół ramion, wilgoć jednak przenikała także przez grube sukno.

Kiedy niebo powoli zaczynało się rozjaśniać i pierwsze promienie słońca zaczynały powoli posrebrzać horyzont, głęboko wzdychając usiadł na cembrowaniu studni. Nie wiedząc o tym usiadł tak samo jak Maria tego dnia, gdy go pierwszy raz ujrzała.

Ale jej rysy twarzy wtedy kąpały się w czystości, zaś na twarzy Kreolusa widoczne była obawa i napięcie. W oczach mu płonął niepokój, który go nie opuścił od chwili, w której się z nią rozstał. Kąciki ust mu drżały, a utrapienie marszczyły boleśnie czoło. Tylko dłonie opinające kolana były spokojne.

Kreolus długo w bezruchu wpatrywał się w pustkę. Nic do niego nie docierało, a oczy miał jakby wygasłe. W końcu powieki opadły i zakryły wszelki skryty żal. Nagle usłyszał w pobliżu głosy, więc szybko się poderwał.

Do studni przychodziły kobiety. Kiedy znowu ujrzały Rzymianina, który sam chodził tu już przez kilka dni, przestały rozmawiać, umilkły. Nigdy do nich nie przemówił, ale zauważyły, że spojrzeniem niespokojnie przebiega po ich twarzach tak jak gdyby kogoś szukał.

I także dzisiaj Kreolus badawczo spoglądał na nadchodzące kobiety, aż wreszcie zawiedziony odwrócił twarz. Potem jednak zdecydowanym krokiem podszedł do nich.

»Szukam między wami dziewczyny, której na imię Maria. Czy możecie mi powiedzieć, gdzie mógłbym ją znaleźć?«

Jego ostry wzrok przebiegał po zdziwionych twarzach kobiet.

»Jeżeli szukasz Marii, która jest Józefową żoną, to tej nie ma teraz w Nazarecie. Niedawno odjechała ze swym mężem do Betlejem na spis ludności«

Kreolus się uśmiechnął.

»Nie, nie o tą Marię mi chodzi, mam na myśli inną.«

»Możesz nam opisać, jak wygląda?«

Kreolus ponownie się uśmiechnął.

»No, jest piękna, ma duże ciemne oczy…«

»I nosi niebieski płaszcz?«

»Tak!«

»Tak jest to ona, o której ci mówiłyśmy!«

»To nie jest możliwe!«

»Ale to jedyna Maria, z którą zgadza się twój opis!«

Kreolus energicznie potrząsnął głową. Nad nim i nad wszystkimi kobietami przy studni zapanowała martwa cisza.

Stał z niedowierzającym wyrazem na twarzy. Jego szare oczy wyglądały, jak gdyby czegoś szukały w nieskończonej dali. Podniósł ręce jak w obronie.

Potem wewnętrznie się załamał. Wydawało się, że jego ciało nie ma już sił. Otworzył usta, ale musiał najpierw zwilżyć wargi, by móc przemówić.

»To pomyłka! Tak, z całą pewnością! Wy się mylicie!!!«

Kobiety wystraszyły się, ponieważ Kreolus podniósł głos. Jego ostatnie słowa zabrzmiały w ich uszach groźnie i dziko!

Kreolus się odwrócił i odszedł. Jego słowa »wy się mylicie« ponownie mu dodały odwagi.

Szedł coraz prędzej, jak gdyby uciekał przed czymś strasznym. Ogarnęło go przerażenie. Słowa kobiet ciągle brzmiały mu w uszach. Nadaremnie powtarzał sobie, że może kobiety pomyliły się. W ten sposób zyskiwał pewność zawsze tylko na kilka sekund.

Wiadomość, którą usłyszał od kobiet, paliła go coraz bardziej.

»Bogowie, to przecież nie może być prawda!«

Tak zawołał głośno w stronę lasu, do którego dotarł.

Potem zmęczony oparł się o drzewo. Pośpiech ostatnich chwil opadł z niego, niczym brzemię, którego nie potrafił już nieść dalej. Oparł głowę o szorstką korę pnia. Wzruszenie powoli opadało, oddychał już spokojniej. Odsunął się od drzewa i poszedł drogą, po której przed kilkoma miesiącami podążał za Marią.

Długo stał na miejscu, gdzie jego szczęście miało swój początek. Przed jego duchowym wzrokiem znowu pojawiła się chwila pożegnania. Widział tę dziwną samotność Marii i ponownie słyszał jej ciche słowa:

»Będę na ciebie czekała, stale będę czekała…«

Jego głowę owionął lekki powiew, jak gdyby delikatnie głaskała go chłodna dłoń Marii.

»Czuję cię, Mario. Gdziekolwiek jesteś, jesteś blisko mnie,« szepnął bezgłośnie.

Do miasta Kreolus powrócił dopiero późnym wieczorem. Już nie poszukiwał. Zaczynał wierzyć, że Marię i tak odnajdzie.

Tylko w nocy przytłoczył go ciężar, oddychał nierówno i zbudził się oblany potem.

Czy nie był to głos Marii, któż tak tęsknie woła jego imię? Rozglądał się dookoła, ponieważ nie poznawał, gdzie się znajduje. Kiedy wszystko sobie przypomniał, jego oddech stawał się krótszy. Jakimś sposobem wyczuwał, że Maria ma kłopoty.

Wstał i ubrał się, ponieważ niepokój nie pozwolił mu już spać. Czyżby znowu wyruszał na swój conocny spacer? Nie, tym razem wyszedł tylko na balkon przed swym pokojem.

Dom, jeden z najpiękniejszych w Nazarecie, należał do bogatego rzymskiego kupca, który Kreolusa przyjmował u siebie jako gościa.

W domu panowała cisza, miękkie dywany tłumiły odgłosy kroków, cisza ta wpływała kojąco na podrażnione nerwy Kreolusa.

Stał zapatrzony na rozległy ogród, który tarasami rozpościerał się na zboczach wzgórza. Kiedy spojrzał na niżej położone miasto, nie ujrzał nawet jedynego światełka.

Potem obrócił swój wzrok w stronę nieba, które rozpościerało się nad nim, jak wielkie, posiane gwiazdami sklepienie.

I znów jego duszę przytłoczył wielki ciężar. Nie mógł złapać tchu i jedną ręką starał się rozluźnić sobie kołnierz płaszcza, podczas gdy drugą ciężko oparł się o kamienną balustradę.

Wtem jego oczy poraziło olśniewające światło. Kreolus się zachwiał. Patrzył na nową, jasną gwiazdę, której ogon, jak mu się wydawało, rzucał promienie na ziemię i to w określonym, konkretnym kierunku.

»To ma na pewno jakieś znaczenie,« szeptał sam do siebie. »Traktuję to jako oznakę tego, że jesteś szczęśliwa, Mario! Czuję że kobiety mówiły prawdę: jesteś żoną innego mężczyzny. Dlaczego nie czekałaś, Mario, czy zabrakło ci wiary w mój powrót? A może wyrzekłaś się mnie, od razu po naszym rozstaniu? Wiedziałaś, że pragnę cię tylko pocieszyć i że sam nie wierzę w to, by moje życzenie mogło się spełnić?

A teraz, gdy bogowie wysłuchali mnie i uwolnili z więzów narzuconych przez Augusta, teraz, gdy powracam do Rzymu, nie ma cię tutaj! Pragnąłem odwieźć cię stąd, miałaś stać się moją żoną i odjechać ze mną do Rzymu!«

Kreolus z westchnieniem usiadł na balustradzie balkonu i oparł się plecami o kolumnę. Długo tak siedział i wsłuchiwał się w odgłosy nocy. Jego dusza była przy Marii.