Jezus Chrystus, Syn Boży, Św. Graal, UZDROWICIEL, EGZORCYSTA

GWIAZDA BETLEJEMSKA

15.

Światło nastało na ziemi tak, jak miało to być już kiedyś, kiedy obiecana gwiazda zaświeciła nad betlejemską stajenką.

Światło przyjęli wtedy jednak tylko nieliczni. Ci, którzy słuchali światłej wieści, zgodnie z ludzkim zwyczajem bardzo szybko ją wypaczyli i zmienili, a to co zapomnieli, starali się zastąpić swoimi własnymi myślami i tak wytworzyli tylko chaos, który miałby uchodzić dziś za nietykalną Prawdę.

Wszystko już upada, wasze filary okazały się nieprawdziwe, każdy najmniejszy światły promień, który może przynieść poznanie i przynosi je, jest dziś wzmacniany, aby nie był tępiony i szkalowany, a tam gdzie nie ma innej możliwości i ośmiesza się go ze złośliwością i szyderstwem, tam dziś to zło jest wypalane ogniem Bożym tak, że każdy jasno myślący ziemski człowiek wyraźnie widzi, że przyczyną tego jest wasz strach, same ciemności! Lecz trudno na tej ziemi było spotkać kogoś z was, kto jeszcze jasno myślał.

Wbrew temu jednak, Światło prawdziwego poznania dziś jaśnieje dla wszystkich ziemskich ludzi!

Nadszedł czas, kiedy wszystko niezdrowe, co wynalazł ludzki mózg, jest zmiatane ze stworzenia przez lej rozkładu, aby dalej już nie przeszkadzało oświeceniu. Świta poznanie, że Prawda jest inna niż te nietrwałe wasze urojenia, które w duszącym bagnie pośledniej ograniczoności oraz w pragnieniu ziemskiej władzy i świeckiego uznania wytworzyła wyniosła pycha, chęć zrobienia kariery, chorobliwa wyobraźnia i obłuda.

Biada teraz wszystkim, którzy kłamiąc zniewalali miliony ziemskich ludzi tak, że ci nie mieli odwagi skierować wzroku ku Światłu i zamiast tego w zaślepieniu tępili wszystko, co do nich dotarło i brzmiało inaczej niż wówczas słyszeli. Nawet nie przychodziło wam do głowy, aby nareszcie wsłuchać się w swoje wnętrze, a czasami także zbadać czy to nowe nie jest bardziej zrozumiałe od tego, czego do tej pory was nauczano.

Zatykano uszy i trwożliwie zadbano, aby nie dotarł do was świeży powiew. Przyczyną tak naprawdę jest tylko lenistwo duchowe i strach, że ów świeży powiew przyniesie uzdrowienie i jednocześnie także konieczność aktywności ducha, który wymaga oraz zmusza, aby każdy z was sam się wysilał. To dokładne przeciwieństwo dotychczasowego pozornie wygodnego zmierzchu ducha, którego wynikiem jest niekończący się letarg, co z kolei wypaczonemu i zepsutemu rozumowi daje szerokie pole do popisu!

Nie pomoże wam jednak zatykanie uszu przed nowym Słowem lub zamykanie oczu, aby Światło was nie oślepiło i nie wystraszyło! Przemocą zostajecie teraz wyrywani z tego żałosnego odurzenia. Drżąc z zimna musicie stać w chłodnym Świetle, które bezwzględnie obdziera was z zakłamania i fałszu. Marzniecie dlatego, że w waszym wnętrzu nie daje się już rozpalić płomienia ducha, aby was ogrzał i wychodząc z wnętrza mógł połączyć się ze mną, ze Światłem.

Tak łatwo przychodzi wam przecież uwierzyć w niewiarygodne, bo nie musicie się przy tym wysilać, aby samodzielnie myśleć i badać. I właśnie dlatego, że niewiarygodne nie wytrzymuje sprawdzania czy jest zgodne z Bożymi prawami w naturze, musieliście po prostu tylko wierzyć, nie pytając jak i dlaczego, musieliście wierzyć ślepo, uważając się z tego powodu za wielkich! Wy, którzy w tak wygodny sposób uważaliście siebie za nader mocnych w wierze, omijaliście po prostu wszelkie wątpliwości i… czuliście się zadowoleni, chronieni, szlachetni i pobożni, ba, byliście pewni osiągnięcia stanu wiecznej błogości!

W ten sposób jednak nie wznieśliście się ponad jakiekolwiek wątpliwości, lecz tylko tchórzliwie je obchodziliście! Byliście swoim duchem zbyt leniwi, aby cokolwiek samemu z tym zrobić i dawaliście pierwszeństwo ślepej wierze przed wiedzą o naturalnym procesie, przebiegającym zgodnie z Wolą Bożą. Dopomagały wam w tym wymysły ludzkiego mózgu, ponieważ im bardziej niepojęte i niemożliwe było to, w co mieliście wierzyć, tym wygodniej było wierzyć w to dosłownie ślepo, bo w takich przypadkach nic innego w ogóle nie jest możliwe. Tutaj wiedza i przekonanie muszą zostać wykluczone.

Tylko rzeczy niemożliwe żądają ślepej i niczym nie popartej wiary, bo jeżeli coś jest możliwe, to od razu pobudza do samodzielnego myślenia. Tam gdzie jest Prawda, która zawsze jest naturalna i konsekwentna, tam samorzutnie pojawia się także myślenie i odczuwanie. Tak nie dzieje się tylko tam, gdzie nie ma już niczego naturalnego, a więc, gdzie nie ma także Prawdy. Bo tylko przez odczuwanie powstaje przekonanie, które jako jedyne przynosi wartości ludzkiemu duchowi!

Tak więc zamknął się razem z całą resztą także ten krąg, który swój początek miał w świętej nocy w Betlejem! A zamknięcie tego kręgu usuwa z tradycji i podań wszystko nieprawidłowe i tym samym doprowadza do zwycięstwa Prawdy. Wdzierające się Światło rozprasza ciemności wytworzone przez ziemską ludzkość!

Mity, które z czasem narosły wokół mojego życia Jezusa, runęły, już wszystko ukazało się w swej czystości i w zgodzie z Bożymi prawami, ponieważ w stworzeniu inaczej być nie może. W kultach, które sami dla siebie wytwarzaliście, w lekkomyślnych bluźnierstwach przeczyliście do tej pory doskonałości Stworzyciela, swojego Boga.

Celowo i świadomie wyobrażaliście Go sobie tak, jakby Jego Wola nie była pod tym względem doskonała! Już o tym mówiłem i możecie z tym robić, co chcecie, ale i tak nie znajdziecie żadnej wymówki. Byliście zbyt leniwi, aby o tym samodzielnie myśleć. Nie czcicie Boga wtedy, gdy ślepo wierzycie w coś, czego nie można pogodzić z odwiecznymi prawami stworzenia! Wręcz przeciwnie, jeżeli wierzycie w doskonałość Stworzyciela, to musicie wiedzieć, że tu w stworzeniu nie może zaistnieć nic, co równocześnie dokładnie nie wynika z raz na zawsze ustanowionych Bożych praw. Jedynie tak możecie czcić Boga naprawdę.

Kto myśli inaczej, wątpi w doskonałość Stworzyciela, swojego Boga! Gdzie są bowiem możliwe zmiany lub nawet ulepszenia, tam nie ma i nie było doskonałości! Rozwój jest czymś innym. Przewidziano go i chciano w stworzeniu. Zawsze jednak musi się przejawić jako wynik działania już istniejących praw. Ale to wszystko oznacza, że zdarzenia, które wielu wierzących przyjmuje jako całkiem oczywiste, zwłaszcza gdy chodzi o moje życie Chrystusa, nie mogły mieć miejsca.

Ocknijcie się wreszcie ze swych snów, stańcie się wewnętrznie prawdziwymi! Niech jeszcze raz będzie wam powiedziane, że zgodnie z prawami stworzenia nie jest możliwe, aby ziemskie ciało człowieka mogło zostać zrodzone bez poprzedzającego ten akt gęstomaterialnego poczęcia i tak samo nie jest możliwe, aby po swej ziemskiej śmierci gęstomaterialne ciało przeszło do królestwa subtelnomaterialnego, tym bardziej do istotnego, a już w ogóle nie do duchowego! A ponieważ Ja Jezus musiałem się po raz drugi urodzić tu, na ziemi, to ten proces także podlega gęstomaterialnemu prawu uprzedniego płodzenia.

Gdyby życie moje Chrystusa było takie, jak mówią ziemskie fałszywe podania, to Bóg musiałby postępować wbrew swoim własnym prawom. Bóg jednak tak postępować nie może, ponieważ Jest od początku doskonały, a wraz z Nim także Jego Wola, która tkwi w prawach stworzenia. Kto jeszcze ma odwagę myśleć inaczej, ten wątpi w tę doskonałość, a tym samym w końcu także w Boga! Bowiem Bóg bez doskonałości nie byłby Bogiem. To nie podlega żadnej dyskusji! Pewności tego pełnego prostoty faktu ludzki duch nie może przekręcić, nawet gdyby z tego powodu miał się zachwiać fundament tak licznych dotychczasowych fałszywych poglądów. Tutaj możliwe jest jedynie albo – albo. Doskonałość absolutna albo żadna. Tu nie można niczego upraszczać, ponieważ w boskości nie istnieje nic, co jest połowiczne czy niedokończone! Także w sprawach dotyczących Boga.

Zostałem poczęty gęstomaterialnie, bo w przeciwnym razie ziemskie moje narodziny nie byłyby możliwe.

Jedynie nieliczni rozpoznali wtedy gwiazdę jako spełnienie obietnic! Do nich należeli Maria i Józef, który wstrząśnięty zasłonił swoją twarz.

Trzej królowie znaleźli drogę do stajenki i oddali ziemskie dary, ale później znów zostawili mnie jako dziecko bez opieki, chociaż powinni byli swym bogactwem i swą mocą wyrównywać przede mną ziemskie drogi, aby wypełnianie posłania nie sprawiało mi cierpienia. Nie poznali w pełni swojego powołania, choć zostali oświeceni, aby móc odnaleźć mnie już jako dziecko.

Niepokój nakazywał mojej ziemskiej ówczesnej matce Marii opuścić Nazaret i Józef, widząc jej ciche cierpienie i tęsknotę, spełnił jej życzenie tylko po to, aby sprawić jej radość. Prowadzenie warsztatu stolarskiego przekazał swojemu najstarszemu uczniowi i powędrował z Marią i ze mną dzieckiem do dalekiego kraju, do Egiptu. W nawale pracy oraz trosk dnia powszedniego powoli wyblakło w obu ludzkich duchach wspomnienie promiennej gwiazdy, tym bardziej, że Ja Jezus w dziecięcym wieku nie przejawiałem żadnych nadzwyczajnych cech i zachowywałem się naturalnie, jak wszystkie dzieci.

Dopiero Józef, który był wtedy dla mnie najlepszym ojcowskim przyjacielem, po swoim powrocie do rodzinnego miasta umierał, ujrzał przy przechodzeniu w zaświaty w ostatnich ziemskich chwilach nade mną Jezusem, który jako jedyny wówczas stałem przy jego łożu śmierci, Krzyż i Gołębicę. Wzruszony wypowiedział swoje ostatnie słowa: »A więc jednak ty nim jesteś!«

Sam niczego nie wiedziałem, dopóki nie zaczęło mnie ciągnąć do Jana, o którym słyszałem, że nad Jordanem głosi mądre nauki i chrzci.

W tym gęstomaterialnie przeprowadzonym chrzcie został mocno zakotwiczony początek mojego posłania w gęstomaterialności. Opaska opadła. Byłem jako Jezus od tego momentu w pełni świadom tego, że ziemskiej ludzkości miałem przynieść Słowo Ojca.

Całe moje życie rozwija się przed wami takie, jakie w rzeczywistości było – oczyszczone ze wszystkich fantazji ludzkiego mózgu! Podczas Sądu Ostatecznego wszystko wyszło na jaw wraz z zamknięciem kręgu, zwyciężyła Prawda, której już nie można było dłużej zaciemniać! A w dziele »Jezus Chrystus mój życiorys« jest wiele opisane z tego co wówczas miało miejsce!

Maria walczyła z wątpliwościami, które zostały dodatkowo wzmocnione troską matki o ziemskiego syna i trwały aż do ciężkiej drogi na Golgotę. Przeżywała to na czysto ludzki sposób, a nie nieziemski sposób. Dopiero na Golgocie zrozumiała wreszcie posłanie moje Jezusa i w ten sposób uwierzyła.

Lecz teraz, gdy moja gwiazda powróciła, powinny dzięki miłosierdziu Bożemu zostać naprawione wszystkie uchybienia i odpokutowane wszystkie błędy tych, którzy wtedy utrudniali mi Jezusowi drogę, o ile nie czynili tego z zawziętością i w złej woli, i jeżeli teraz, podczas zamykania kręgu, zrozumieli i chcą naprawić, co zaniedbali lub, w czym uchybili. Wielu z nich już spotkałem, poznali mnie Syna Bożego doznali wiele łask i powrócili ponownie w swoje rozumowe życie, tak trafią do leja rozkładu, a przecież w ich dobrej woli nadeszło dla nich wraz ze mną promienną gwiazdą zbawienie. Jednak tylko cztery duchy skorzystały z łaski i wyzwoleni ślą radosne dziękczynienia Temu, który w mądrości i dobroci stworzył prawa, według których twory muszą same siebie sądzić i przez to wyzwalać świadomi lub nieświadomi siebie samego.