Jezus Chrystus, Syn Boży, Św. Graal, UZDROWICIEL, EGZORCYSTA

MIESIĄCE mijały. Maria dostawała wiadomości o mnie tylko od obcych ludzi. Teraz stawała już po mojej stronie publicznie, a faryzeuszom pokazała drzwi. Spokojnie znosiła szyderstwa ludzi w Nazarecie, szła swoją drogą prosto, nie oglądała się w prawo ani w lewo.

Pewnego dnia tęsknota do mnie Jezusa odezwała się w niej z taką siłą, że nie mogła jej podołać. Znowu opuściła synów i poszła mnie szukać.

Kraj tonął w powodzi kwiatów. Teraz na wiosnę wyglądało wszystko tak ślicznie, że Maria szła po swojej drodze jak dziecko. Wdzięcznie radowała się, że może oglądać piękno przyrody. Droga dla niej była lekka jak nigdy.

»Tak pięknie było tylko raz, wtedy, gdy spotkała w lesie Kreolusa. A potem nadeszło wielkie cierpienie,« pomyślała Maria, a jej ducha ogarnęło bolesne przeczucie.

Szybko otrząsnęła się z przytłaczającego ją ciężaru. Chciała użyć piękna, które ją otaczało!

Tak wędrowała Maria całą wiosnę. Pozostawiała za sobą wioski i miasta, zmierzała ciągle dalej do Jerozolimy.

Często słyszała o mnie Jezusie. Ludzie o mnie rozprawiali jako o największym proroku: tak ponoć dałem im wyraźnie do zrozumienia, że jest tym, który miał przyjść!

Maria się bardzo przelękła. To przecież niemożliwe. Jej Jezus rzekł, że nie jest tym, który przynosi sąd. Jak mogą ludzie tak bardzo przekręcać dotyczące go fakty? Im bardziej Maria zbliżała się do mnie Jezusa, tym szybciej opuszczał ją spokój. Spotykała ciągle wzruszonych ludzie. Wydawało się, że wszystkich ogarnęło jakieś upojenie. Z rozjaśnioną twarzą mówili o mnie Jezusie jako o zbawicielu!

»Jezus się przecież nie da tym ludziom wegnać do własnej zguby?« pomyślała Maria pełna obaw.

»Jeżeli podda się próżności, którą w nim pragną usilnie rozniecić, będzie zgubiony!«

Już nie odpierała niepokoju i nigdzie się nie zatrzymywała. Z wszystkich stron do Jerozolimy śpieszyli ludzie na wielkanocne uroczystości, tak że było na drogach ich pełno. Kroczyli po nich i tłumy mężczyzn i wydawało się, że w nich płonie odwaga do walki.

»Wyglądają jak żołnierze,« pomyślała sobie Maria.

A potem dowiedziała się, że mężczyźni z wszystkich stron Izraela zmierzają do Jerozolimy, aby sformować mi Jezusowi wojsko. Powstanie miało Rzymian zaskoczyć. Mężczyźni mieli w zamiarze obalić władzę w Jerozolimie, nieoczekiwanie napaść na nieprzyjaciół, wygnać ich z kraju i wszystkich, których dościgną, zabić!

Marię opanowało przerażenie. Chciała bez przystanku podążać dalej, aby mogła mnie Jezusa ostrzec. Czy ci ludzie oszaleli? A nie roznieciły owej gorączki syna słowa? Ich poczynanie jest szaleństwem!

Maria dotarła do Jerozolimy całkiem wyczerpana. Stwierdziła, że miasto jest przepełnione wierzącymi z wszystkich części kraju. Wielkanocne uroczystości przyciągały ludzi.

Pierwszych ludzi, których spotkała, zapytała o mnie Jezusa. Rzekli jej, że jestem oczekiwany. Maria podświadomie uspokoiła się. Pomyślała, że w ten sposób zyska na czasie. Wymyślała plany, jak by mnie Jezusa odwrócić od moich zamiarów lub przekonać, abym nie przychodził do Jerozolimy. Potem jednak przestała, straciła odwagę i popadła w małostkowość. I nie przenikały do niej wcześniej myśli, że idzie to na marne? Nie ma już dość swych żałosnych pokus ingerować w moje Jezusa życie?

Tak czekała w Jerozolimie na mnie ziemskiego syna, osamotniona między wieloma tysiącami ludzi, albowiem unikała bojaźliwie wszystkich znajomych.

Wreszcie się doczekała. Jednego dnia przebiegali miastem posłowie i oznajmiali, że prorok się zbliża. Ludzi ogarniała fala wzruszenie. Maria zauważyła, jak im na twarzy występuje czerwona gorączka. W fanatycznym zachwycie zachłystywali się swymi słowami i dziko gestykulowali, ale tylko niektórzy mieli w oczach lśniący blask, mało było takich, którym biły z oczu tkliwe uczucia i tęskna radość. To widziała Maria tylko bardzo rzadko. W większości wypadków lękał ją dziki i nieopanowany wyraz twarzy tych ludzi.

Ludzie zaczęli zdobić ulice. Okna i drzwi domów tonęły w powodzi zieleni. Miejska brama była przyozdobiona jak na przyjście księcia.

Maria spoglądała na te poczynania ze skrytym przerażeniem. We wszystkich tych ludziach, którzy nie wiedzieli, jak by mieli mi Jezusowi okazać miłość, widziała tylko moich nieprzyjaciół.

»Swą zbytnią gorliwością doprowadzą go na skraj przepaści,« pomyślała Maria ze strachem.

A potem stała w zastępie tłoczącym się wzdłuż ulic, gdy wjechałem do miasta. Jechałem na osiołku, obok mnie i za mną szli uczniowie.

Wokół rozlegały się entuzjastyczne okrzyki: »Hosanna synu Dawidowemu!«

Ludzie mi sypali na drogę kwiaty, rozpościerali swoje płaszcze na ziemi, abym nie dotykał ulicy, krótko mówiąc, zachowywali się jak pozbawieni zmysłów. Ziemska matka stała wśród cieszącego się i wiwatującego tłumu i drżała obawiając się najgorszego. Była tylko jednym człowiekiem z wielu. Potrzebuje jej Jezus? Czy teraz, tak, jak kiedyś, wtuliłby swą głowę w jej dłonie?

Po twarzy powoli spłynęło jej kilka łez. Odeszła stamtąd i ulicami przepełnionymi ludźmi śpieszyła, aby jak najszybciej dotrzeć do swojego schroniska. Długie godziny leżała na łóżku, bez jakichkolwiek myśli. Tylko czuła na duchu ciężar, który ją aż dusił. Wreszcie znów niepewnie stanęła na nogach. »Muszę do niego,« szeptała do siebie nieustannie. Rękami mechanicznie przejechała po odzieniu, poprawiła chustę i wyszła z domu, w którym nocowała.

Nadszedł wieczór. Ulice powoli zanurzały się w mroku. Maria śpieszyła do świątyni. Miała nadzieję, że tam mnie spotka, ale dziedziniec przed świątynią zastała pusty. Stała tam tylko rozmawiająca szeptem grupka młodych mężczyzn. Maria podeszła i dotknęła ręki jednego z nich. Odwrócił się wystraszony. Maria spojrzała na niego proszącym wzrokiem i po chwili wahania zapytała:

»Widziałeś Jezusa?«

»Jezusa? Któż by go nie widział! Mówi o nim cała Jerozolima!«

»Szukam go. Gdzie by mógł być?«

»Odszedł do Betanii, tam będzie.«

Maria zwiesiła głowę. W jej głosie zabrzmiało rozczarowanie, gdy rzekła:

»Do Betanii. A był tu w świątyni?«

»Był tu i zrobił porządek!« Młody mężczyzna wyprostował się, a w jego oczach pojawił się blask.

»Tak, wygnał wekslarzy i kupców. Oczyścił dom Pana, a faryzeusze i zakonnicy się go bali!«

Maria spojrzała na młodzieńca, jakby wydźwięku jego słów nie rozumiała. Parę razy przytaknęła, potem wyszeptała kilka słów podzięki, odwróciła się i wyszła ze świątyni. Z podniesioną głową i kamienną twarzą długo przemierzała ulice.

Tej nocy Maria nie spała. Otaczały ją nadchodzące zdarzenia. Z przerażeniem oglądała wszelkie zbliżające się cierpienia. Zadrżała i ukryła głowę w dłoniach. Tej nocy Maria wycierpiała część bólu, który ją czekał.

Następnego dnia udała się do świątyni i czekała razem z wieloma ludźmi na mnie ziemskiego syna.

Przyszedłem…

Stała daleko ode mnie, nie można było przedostać się bliżej.

Mówiłem…

A Maria stała z otwartym duchem i wchłaniała moje słowa. Nie, nie było w nich nawet słowa o buncie przeciw Rzymowi. Mówiłem o pokoju i o miłości do bliźniego! Maria z ulgą odetchnęła. Kiedy skończyłem, faryzeusze tłoczyli się w moim kierunku i pytali z takim samym podstępnym tonem w głosie, jak robili to nazarejczycy. Maria bezskutecznie próbowała przeniknąć w pobliże mnie. Jej głos nie potrafił utorować jej drogi. Coraz więcej ludzi parło w odwrotnym kierunku, ponieważ wszyscy opuszczali świątynię i zmierzali ku wyjściu. Gdy wreszcie dotarła do przodu, było już miejsce, gdzie stałem, puste. Odszedłem ze świątyni.

Przygnębiona i smutna już nie szukała mnie dalej. Pomimo tego trochę ją pocieszyło, że nie zmieniłem się, pozostałem takim, jakim byłem kiedyś. W moich oczach ciągle można było jeszcze ujrzeć dziecięcą czystość, lecz było w nich także coś żądającego. A moje usta, gdy się dobrotliwie uśmiechałem, niosły wyraźny ślad bólu. Maria zamyślona opuściła świątynię.

Nagle przystanęła. Cały spokój z jej twarzy zniknął, każdy nerw był napięty.

»Muszę do niego! Jak mogłam tak długo zwlekać!«

Szybkim krokiem ruszyła do bramy miejskiej. Kiedy miała miasto za plecami, było już prawie ciemno. Raźnym krokiem zmierzała do Betanii. »Obym tylko nie straciła drogi. Za chwilę będzie noc, a przez ciemne chmury światło księżyca nie przeniknie.« Maria szła coraz szybciej, dopóki jeszcze widziała drogę. Nagle usłyszała, jak zbliżają się do niej kroki, szybkie, ciężkie i nieregularne. Zeszła z drogi w zarośla. Bała się spotkać w nocy obcego mężczyznę, przecież po drogach włóczyło się wielu bandytów, napadających samotnych podróżnych.

Chmury, które do tej pory zasłaniały księżyc, się nagle rozstąpiły. Okolicę zalało blade światło. Mężczyzna się zbliżał. Maria cofnęła się głębiej między zarośla, aby jej nadchodzący nie ujrzał. Prawie że nie oddychała…

Teraz! Tuż obok siebie usłyszała kroki, a potem mężczyznę ujrzała. Chciała wyskoczyć na drogę, zawołać, ale była jak sparaliżowana. Kilka sekund stała w milczeniu i nawet się nie poruszyła. Ten mężczyzna, którego rysy były do niepoznania wykrzywione, z nieludzkim wyrazem twarzy i wytrzeszczonymi oczami – był moim uczniem, Judasz Iskariotski!

Kiedy przeszedł obok niej, wyszła Maria powoli z ukrycia. Kolana się jej trzęsły. Przycisnęła ręce do piersi, jej oddech był krótki, a w skroniach mocno tętniła krew. Chciała pobiec za Judaszem, zatrzymać go, ale nie mogła zrobić ani kroku. »Zatrzymaj go!« krzyczało to w jej wnętrzu. Maria jednak osunęła się na wpół zemdlona na pobocze drogi. Po chwili wstała i pośpieszyła dalej, w ciemną noc. Całkowicie zgubiła drogę. Było tak ciemno, że nie mogła niczego rozpoznać. Tak błądziła po drogach… jak długo, sama nie wiedziała.

Gdy minęły godziny poszukiwań wreszcie księżyc wyjrzał zza chmur, stwierdziła, że znowu znajduje się w pobliżu Jerozolimy. – Księżyc oświetlał całą okolicę, było widno prawie jak w dzień. Maria zastanawiała się, czy ponownie udać się w stronę Betanii. Wtem usłyszała z daleka równomierny krok żołnierzy, którzy się do niej zbliżali. Odwróciła się i podążyła drogą w stronę Jerozolimy.

»Jutro go jeszcze zobaczę,« pocieszała się Maria. Kroki tymczasem zbliżały się coraz bardziej. Zeszła na skraj drogi i czekała. Jej wzrok przebiegł po żołnierzach. W świetle księżyca ich hełmy srebrzyście lśniły, twarze pod nimi wszak były niewidoczne. Tylko jeden, który szedł w ich środku, nie miał hełmu.

»To jest ten, którego złapali!« pomyślała Maria i przebudziło się w niej współczucie. »Cóż ten młody człowiek takiego uczynił?« Nagle krzyknęła. Ręką sobie przetarła oczy. Nie jest to sen? Mężczyzną, z nim przejawiła współczucie, byłem Ja Jezus!

Oddział przeszedł koło Marii. W niewielkiej odległości za żołnierzami kroczyła zastęp mężczyzn. Wyszła im naprzeciw. Byli to moi uczniowie.

»Stójcie!« zawołała Maria i na wpół podniosła rękę. Jan poznał ją pierwszy. Podszedł do niej i podparł ją swym ramieniem, ponieważ zachwiała się. »Matko Mario,« rzekł cicho i gorąco, »jestem z tobą. Chodź, zaprowadzę cię do domu.«

»Domu?« Maria spojrzała na niego pytająco. »Co się stało? Dlaczego prowadzą związanego Jezusa?«

»Zdradzono go i oskarżono niesprawiedliwie. Obwiniają go, że snuł plany przeciw Rzymowi. Ale to pomyłka. Już jutro wszystko się wyjaśni i tak będzie znów wolny.«

»Jutro!« powiedziała ciężko Maria. Jan ją odprowadzał, tymczasem inni uczniowie przyśpieszyli kroku, aby mogli podążyć za mną Jezusem.

»Pośpieszcie się!« zawołał Jan, »zostańcie blisko niego, a gdyby pytał o mnie, to powiedzcie, że odprowadziłem Marię do domu. Wkrótce pójdę za wami.«

Maria szła obok niego nie mówiąc ani słowa. Jan przerwał milczenie.

»Mario, twój syn ma ochronę, albowiem jest Synem Najwyższego. Nie bój się! Spójrz, przyszedł do nas, aby przynieść nam Słowo Pana. Zbuduje na tej ziemi swoje królestwo i będzie panował nad wszystkimi narodami.«

Maria potrząsnęła głową. »Nigdy! Jezus nie jest tym, którego zwiastował Izajasz. Sam mi to powiedział! Jest w rękach swych nieprzyjaciół i oni go zniszczą!«

Jan długo milczał. Spoczywał na nim wielki ciężar, który odczuwał już na kilka godzin przed aresztowaniem mnie Jezusa. Smutek, który tak wyraźnie tego wieczoru przejawiałem, moje słowa »jeden z was mnie zdradzi«, godziny spędzone w ogrodzie Getsemane, gdzie prosiłem o siłę w modlitwach, to wszystko stało przed Jana duchowym wzrokiem i wywoływało w nim obawy. Czuł, że zbliża się coś strasznego i darmo starał się owo przeczucie w sobie stłumić. Znosił z tą kobietą ten sam ból i podobnie jak ona ze strachem oczekiwał, co się będzie działo dalej. W swym ból się zjednoczył i czuli tak samo.

Gdy odszedł od Marii, pośpieszył za mną, swym Panem. Szukał mnie, aż mnie znalazł.

Marię pozostawił w stanie najwyższego niepokoju. Obracała się na łóżku niespokojnie tu i tam, czasami wyrywał się z ust cichy jęk. Jej myśli nieustannie krążyły wokół mojej Jezusa niewinności.

Powoli się rozwidniało. Maria wstała. Przez noc się postarzała. Wyszła z domu i z wysiłkiem się wlekła ulicami, które były już pełne ludzi. Wszyscy zmierzali w jednym kierunku. Maria się dała bezsilnie unieść tym wielkim prądem, była gnana jak łupina, aż dotarła do domu Piłata. Czekał tam olbrzymi tłum ludzi. Między nimi stali zakonnicy i faryzeusze. Nienawistnie podjudzali ludzi przeciw mnie Jezusowi. Maria z tego nie pojmowała nic. Stała i nieruchomym wzrokiem patrzyła na Piłata dom.

Rzymski namiestnik wszedł na balkon. Natychmiast zapanowała głęboka cisza.

Piłat długo milczał. Potem przemówił mocnym głosem:

»Dzisiejszego dnia może być na wasze życzenie udzielona jednemu więźniowi cesarskie ułaskawienie. Od dzisiejszego dnia mam także moc i prawo sądzić Jezusa z Nazaretu. Nie widzę na nim winy. I dlatego ułaskawiam go!«

Lud zafalował niezadowolony. »Nie! Wydaj nam Barabasza, wroga!« krzyczeli.

Piłat pokręcił głową i wszedł z powrotem do domu. Gdy znowu się pojawił, prowadził mnie Jezusa.

»Patrzcie! Jaki to człowiek!« zawołał.

Wtem wysoki, jękliwy głos wykrzyknął: »Ukrzyżuj go!«

Po tych słowach wszyscy ucichli… potem rozległy się wołania, które trwały kilka minut. I znowu odezwał się ten sam głos: »Mówi, że jest żydowskim królem, Synem Bożym! Ukrzyżuj go!«

Piłat podniósł dłoń i zwrócił się do mnie Jezusa. »Czy to prawda, co mówią?« nie odpowiedziałem.

»Odpowiedz! Mówisz żeś żydowskim królem, Synem Bożym?«

Odpowiedziałem: »Ja nim Jestem!«

Piłat cofnął się o krok. Ogarnął go strach. »Nie widzę na nim winy,« zawołał ponownie.

I po raz trzeci dotarł do niego ów jękliwy głos:

»Nie jesteś cesarza przyjacielem, gdyż ochraniasz tego, który usiłuje zdobyć koronę!«

»Ukrzyżuj go! Ukrzyżuj go!« wołały tłumy, te same tłumy, które przed kilkoma dniami wołały »hosanna«.

Piłat wzruszył ramionami. »Nie ponoszę winy za to morderstwo!« zawołał jeszcze raz, potem podszedł do mnie Jezusa i spojrzał na mnie. Pod ciężarem spojrzenia mojego Syna Bożego jednak odwrócił głowę. Bezsilnie machnął ręką i w pośpiechu powrócił do domu.

Porwały mnie surowe dłonie. Byłem odprowadzony. Lud stał i czekał, dopóki nie otworzono bramy domu i nie pojawili się żołnierze ze swą ofiarą.

Upletli mi Jezusowi cierniową koronę i nasadzili mi ją na głowę. Po moim czole i po twarzy ściekała krew.

Na moich ramionach spoczął ciężki krzyż, który miałem nieść na miejsce kaźni. Tłum ożył. Wokół słychać było wulgarne obelgi. Nagle ludzie zaczęli wiwatować, a ich radość otoczyła mnie Syna Bożego niczym wzburzone morze.

Żołnierze torowali sobie włóczniami drogę poprzez tłumy. Na ludzi prawie nie zwracali uwagi. Sposób, w jaki motłoch przejawiał nienawiść, wydawał im się nikczemny.

Na ulicach było więcej ludzi niż zazwyczaj. Wszyscy pragnęli ujrzeć moje Jezusa potępienie.

Maria stała wśród nich bez ruchu. Nie docierały do niej jednak przekleństwa wymierzone we mnie jej ziemskiego syna. Nie widziała wykrzywionych twarzy, które kpiły ze mnie Jezusa, ani ich oburzenia nad tym, że publicznie ogłaszałem, iż Jestem Synem Bożym.

Nagle się zbliżył zastęp ze mną Jezusem. Kiedy mnie Maria ujrzała, zamarło w niej serce i zachwiała się. Potem z jej wnętrza wytrysła prośba zamieniając się w krzyk, który słyszała tylko ona sama:

»Jeżeli jesteś Synem Bożym, musisz być nawet teraz dobrym! Obdarz mnie, twoją matkę, spojrzeniem, ostatnim spojrzeniem, zanim odejdziesz!«

A Ja Jezus, który nie zwracałem uwagi na ludzi stojących po obu stronach drogi, podniosłem głowę. Przez kilka sekund patrzyłem Marii w oczy i na wargach pojawił mi się uśmiech, w którym ukryty był cały mój ból. Potem poszedłem dalej…

Maria pobiegła za mną. Uczyniła tylko parę kroków i runęła na ziemię z krzykiem: »Mój synu!« Ktoś ją podniósł, ale gdy otrząsnęła się z omdlenia, odepchnęła go na bok i poszła za mną Jezusem na Golgotę.

Trzykrotnie Ja Syn Boży upadałem pod ciężarem krzyża. Wreszcie jeden z żołnierzy podszedł do mężczyzny przechodzącego po drodze, który wyglądał jak siłacz.

»Stój!« krzyknął na niego gwałtownie, aż ten się przeląkł. Zdjął z moich Jezusa ramion krzyż i przywlókł go po ziemi do mężczyzny. »Donieś go na Golgotę!« rozkazał mu. Potem mi Jezusowi, który leżałem na ziemi, pomógł wstać i popchnął mnie naprzód.

W końcu dotarliśmy na pagórek. Już z dali widać było dwa krzyże, które ciemno rysowały się na rannym niebie.

Obaj ukrzyżowani na nich wisieli z wykrzywionymi twarzami i jeden z nich straszliwie klął i przeklinał.

Żołnierze postawili krzyż. Za mną Jezusem doszedł aż pod krzyż tylko mały zastęp ludzi.

Stali głęboko wstrząśnięci w małej grupce, wpatrzeni we mnie Jezusa. Wszyscy czekali na ostatnie moje Pana słowo. Ale Ja Jezus milczałem… ani się nie poruszyłem, nie próbowałem zdjąć cierni z głowy. Czekałem, aż do mnie podejdą żołnierze. Zerwali ze mnie szaty i obwiązali mnie sznurem, którym mnie mieli wyciągnąć na krzyż. A gdy dokończyli swe straszliwe dzieło, gdy mi nogi i ręce przybili gwoździami do krzyża, wydawało się, jak bym Ja Jezus opuścił swoje ciało: tak w bezruchu wszystko znosiłem. Dopiero później mi z ust unikło westchnienie. Wtem tuż pod krzyżem ktoś szorstko się zaśmiał.

»Teraz udowodnij, że jesteś Synem Bożym, zejdź z krzyża!« kpili ze mnie.

»Jeżeli jesteś Synem Bożym, pomóż sobie sam!«

Na to wszystko milczałem.

Obaj obok ukrzyżowani się poruszyli. Jeden z nich zaczął bluźnić. Drugi jednak przechylił głowę w stronę moją Jezusa: »Panie!« poprosił.

Ja Jezus, który zrozumiałem jego prośbę, rzekłem: »Jeszcze dzisiaj będziesz w raju!«

Grzesznik po moich słowach pochylił głowę i skonał. –

Maria usłyszała głos mój ziemskiego syna i wyprostowała się.

»Nie jesteś opuszczona, nie płacz. Spójrz, to jest twój syn, a ty, Janie, spójrz, to jest twa matka!«

Jan objął Marię. Znów zapanowała głucha cisza. Zbliżało się umieranie i swym tchem już dotknęło natury. Nastało uciążliwie duszno. Trawy, kwiaty i krzaki się pochyliły jak osłabłe.

»Pić!«

To zaszeptałem śmiertelnie zemdlony.

Jeden z żołnierzy namoczył gąbkę, nasadził ją na tyczkę i podał na górę mi Jezusowi.

I znowu cisza. Maria stała pod krzyżem oparta o Jana. Nie narzekała, tylko w jej oczach widać było ból, który przeżywała.

Nikt ze zgromadzonych pod krzyżem nie odważył się owej ciszy zakłócić. Żołnierze leżeli niedaleko starając się ukryć w cieniu kilku krzaków przed niemiłosiernie palącym słońcem.

Wtem rozległ się głos z krzyża:

»Ojcze! Do Twych rąk oddaję swego ducha.«

Usłyszeli ciche westchnienie i moja Jezusa głowa się pochyliła…

Ludzie nie odważyli się drgnąć. Stali, jakby skamienieli… potem wszyscy padli na kolana.

Usłyszeli ostry dźwięk, jakby trzask bicza. Wokół nich wszystko dziko zawyło. Niebo pociemniało, ziemia zadrżała… tak przyroda wyrażała swój żal.

Żołnierze ze strachu wyskoczyli i uciekli. Tylko jeden podszedł powoli bliżej. »Tak, jest to Syn Boży!« rzekł i ukrył twarz w dłoniach.

Dopiero teraz uczniów ogarnęła fala strasznego bólu, którego nie można było porównywać z niczym, co przeżywali przedtem.

»Myśmy go stracili! Jesteśmy sami, opuszczeni!« krzyknął w rozpaczy Andrzej, a w jego głosie słychać było ból wszystkich innych.

Maria stała całkiem spokojna.

»Kochał was, nie narzekajcie!« Potem powoli usiadła obok Jana na ziemi.

Jak długo czekali – na coś – sami nie wiedzieli. Nagle zobaczyli, jak zbliża się do nich kilku mężczyzn.

Mężczyzna, który ich prowadził, wielki, przystojny człowiek, śpieszył się, aż się nagle, gdy ujrzał krzyż, zatrzymał. Spojrzał przerażony na moje ziemskie ciało Jezusa, a na jego twarzy pojawił się bolesny wyraz. Dwoma krokami i stanął pod krzyżem:

»Późno! O Panie, tyś odszedł, nie mówiąc do mnie ostatniego słowa! Panie, komu mam służyć, jeżeli nie tobie? Po co jeszcze żyję?«

Objął dolną część krzyża i padł na ziemię.

Jego towarzysze, między nimi byli i rzymscy żołnierze, stali w tyle i czekali, aż znów wstanie.

Potem powoli podeszli.

»Józefie z Arymatei!« Jeden z uczniów do niego podszedł i podał mu rękę.

»O tym morderstwie dowiedziałem się zbyt późno – a teraz przychodzę, aby go pochować.« Odwrócił się, aby ukryć łzy.

Jeden z żołnierzy podszedł do krzyża i przebił moje ziemskie ukrzyżowane ciało włócznią, jego bok. W dół ściekała krew i woda.

»Jest martwy,« stwierdził spokojnie.

Józef z Arymatei drgnął, jak gdyby poczuł cielesny ból. Potem rozkazał, aby moje Jezusa ciało ściągnęli.

Gdy ziemskie ciało moje Jezusa położyli na płaszcz, który rozpostarł, uklęknął przy nim i namazał moje ciało balsamem. Potem je owinął płótnem i kazał je odnieść do grobu, który dla ciała przygotował.

Wejście do grobu wykutego w skale zakrył ciężki kamień.